Öğrendim.

O kadar karışık. O kadar dolu ki. Ne anlatsam elimde bardağın kırılmış taneleri kalır. Ne söylersem ne anlatırsam anlatayım anlamsız kalacağını hissediyorum. Kaldık bir boşluğun içinde… Garip ve bazen beni içine çeken bir şeymiş gibi hissediyorum. Deniz gibi. Ne kadar çırpınırsam çırpanıyım su içine çekip alıp götürüyor beni. Nereye götürdüğünü söylemiyor. Nereye götüreceğini hiç bilemiyorum. Ve nefes almak zorunda olduğumu hissediyorum. Ve denizin ücra da olsa bir kıyısına vurmayı bekliyorum… Yorgun. Dağılmış.

Acı duyum gün be gün beni eritiyor. Her sabah uyandığımda yeni dertler yükleniyor benliğime. Dayanılmaz bir acı hissediyorum. Ağlamak istiyorum. Ağlayıp gözlerimden akıtmak acılarımı. İçime akıtıyorum. Her sabah hayat bir kez daha gösteriyor gülmeyen yüzünü. Hayat… Düşürüyor. Boğuyor. Yakıyor. Yıkıyor. Acıtıyor. Tüm bunlara rağmen çok daha güçlenerek yatağımdan kalkıyorum. Belki de gücüm tükeniyor. Bilemiyorum. Güçlü olmak zorundayım. Bu hayat güçsüzler için daha fazla acı…

Kararlıysanız ve kararınızın arkasında durabilirseniz vazgeçmek çok cesur bir eylem. Ben cesur biri değilim. Ben kararlı biri değilim. Ben istikrarlı biri değilim. Ben dönüp baktığımda bir boşluğu sevmişim. Yıllar sonra fark ettim. Gitmek gerekiyormuş. Vazgeçmek gerekiyormuş. Benimde gücümün yetmediği yerler oluyormuş… Sabretmek. Mücadele etmek. Beklemek. Bunlar hep bir yere kadarmış. Öğrendim… Acı şeylerle öğrendim. Hayatımın temellerini etkileyecek şeylerle öğrendim. Ama… Öğrendim…

Bağışlamak kulun haddi değilmiş… Namert insan bağışlandıkça güçlenip her defasında daha hırsla vururmuş… Annenden emdiğin süte ihanet ettin. Babandan içtiğin suya ihanet ettin. Kocandan yediğin ekmeğe ihanet ettin. Bana ihanet etmedin. Evladına ihanet ettin. Bir zamanların namuslu kadını… Dostluğumuz bitti. Kardeşliğimiz bitti. Yoldaşlığımız bitti. Bütün hikaye bitti. Artık biz hiç karşılaşmadık. Sanki her şey rüyaydı. Keşke ihanet etmeseydinde zihnimde sadık onurlu kadın olarak kalsaydın. Affetmek yokmuş bu sefil dünyada. Af ahiretteymiş… Affeden. Aciz hale getirilirmiş. Hiç edilirmiş…

Yalnızlık nedir ?

Yalnızlık… Allah ‘a mı mahsustur sadece ? Tanrı dan bir parça olduğu için mi insan yalnızlıkla huzura kavuşur ? Ya da Tanrı yalnız olana dahamı yakındır ? Yoksa yalnızlık insanı tanrı mı yapar ?

Onu bunu bilmiyorum da. Ben yalnızlığa alıştım. Seviyorum diyen insan yalan söylüyordur. Daha doğrusu yalnız kalmaya pek fırsatı yoktur. Gerçekten yalnız kalında. Görün bakalım ne kadar seviyorsunuz…

Mücadele etmek…

Tüm hikaye bunu idrak etmemle başladı. Bu lanet kozmos da hersey güzel fakat bazı şeyler diğerlerinden daha güzel. Gündelik hayatın gereksinimlerinden uzak. Günümüz ideolojilerinden muaf. Başka dertlerim olsun istiyorum. Türlü türlü hikayelerim. Mücadele gücümü her günümün ertesi daha bi kaybediyorum. Sessizlik içinde vakur kaderimi bekliyorum. Ruhum bedenimden tamamen ellerini ayaklarını çekmezden evvel…

Yapacağım şeyler kendime son bi saygı duruşu benimkisi. Çünkü bitiyorum. Biteceğim… Bitmek üzereyim. Globalleşen dünyanın yeniden dönüşümünün arefesinde kendime yaptığım son bi suni teneffüs bu. 

Çocukluğumdaki masumiyet… dinlediğim hikayeler. Kulağımdaki melodiler. Anlamlandırdıklarıma fazla ağır geliyor. Artık bir selam yetiyor aşkı başlatmaya. Yada başka bir selam yetebiliyor bir aşkın bitirilip başka bir aşkın başlamasına…

Kendi ayaklarının üzerinde durmak… Bir nevi yalnızlaşmak olarak kutsallaştırılıyor. Kimsenin kimseye ihtiyacı yokmuş gibi davranılıyor. Aşk gündelik bi hobiye dönüştürülüyor. Hasrete yer bırakılmıyor. Hasret çekmeyene bi anlam ifade etmiyor.

Hayatlarımızı digital bir selam şekillendiriyor. Gereksinim duymadığımız her insan içimizde öldürülüyor. Yapay insanlar içimizde doğuyor ve dudaklarımızı okşuyor.

Bende seni seviyorum. Bunu ilk duyduğumuzda yaşadığımız boşluk duygusu… O ana kadar tatmadığın o özlemi dijital bir merhaba doldurabilirmi… Bir ihtimal de olsa hayatımızın rotasını değiştirebilirmi ? Arzularımızı. Amaçlarımızı. Önceliklerimizi. Kendimizi sorgulatabilirmi ?

Sanki böyle bir ihtimal var… Gönlümün derinliklerinde. Çok derinlerde birşeyleri sızlatıyor… Bu sızı birilerine umutmu… 

Ben öğretmen değilim. Hakim değilim. Burda bunları yazdıklarıma bakmayın. Ben yazar hiç değilim. İlkokul mezunu biriyim. Benim kendimle derdim platonik bir aşk ilişkisi. Kapitalist düzende mücadele ilişkisi…

Önemli bir amaç için gelmedim bu dünyaya. Gündelik sorunlardan uzak. Mağrurda olsa bir köşede durmak istiyorum. Ama onurlu. Kimsenin onurumu derdest etmesine müsade etmeyerek.

Günaydın :)

Günaydın emre. Sen ki ne zor zamanlar aşıp bu güne kimselerin desteği olmadan yalnız başına gelmiş bir insansın. İhanet edenlerin oldu. Çelmeyi takanların. Yolda yolunu kaybedenlerin… İşte bu noktadan sonra da ölüm haricinde hiç bir dünyevi durum seni sarsamaz ve sarsmamalı. Yalnız yürüdün yalnız başardın. Yaşadığın her ne olumsuz bir şey varsada senin zırhını delip içeri giremez.

Seni sevmek..

Gelecek için savaşmayı göze almış. Herkesten farklı bir yaşama sahip. Ölümü cennetteki şarap akan ırmaktan kadehlenmek için bekleyen düello ustası gibiyim… Ve bir baba. Güzelliğin gözlerim için en büyük ödül. Sesin kulaklarıma huzur. Küçük ellerin ellerime en yüksek dağları aşıp gelmiş bir tanrı misafiri. Seni sevmekse adaletin sağlandığı şeriat zamanlarındaki gibi hissedilen bir gurur. Seni çok seviyorum. Canım. Kızım.. Yalnızlığımın çaresi.

Zaman ?

Zaman nedir ki ? Zaman bana şunu yaptı. Zaman bana bunu yaptı. Zaman acımasız davrandı. Peki ya zamanın getirdikleri ? Bizden aldığı her şeyin yerine bize başka bir şey bırakıp gidiyor bizlerden. Ben çok kez denedim benden alıp götürdükleri şeyler için direnebilmeyi. Artık fark ettim. Karşı koyamıyorum. Ben artık zamana karşı… Ona karşı orta parmaklarımı kaldırıp şöyle söylemek istiyorum. İstediğin herkesi her şeyi alabilirsin benden. Ama aldığın her şey için bir şey bırakacaksın.

8 Mart Dünya Kadınlar Günü

Cengizhan ın soyundan gelmeyen kimse han ünvanını kullanamazmış. Atamız Timur bu yüzden hiçbir zaman han ünvanını kullanamamıştır. Kurduğu Timur devletinin başına ise Cengizhan ın soyundan birini devletin yöneticisi olarak koymuştur. Kendisi ise sadece emir ünvanını kullanmıştır. Han ünvanını kullanamasada, devletin başında olamasada timur herşeydir. Timur devletin ta kendisidir.

Fakat Cengiz han bir gün etrafındakilere eşini göstererek şöyle demiştir. Ben sizin Han ‘ınızım. Buda benim han ‘ım… Hanım kelimesi dilimize böylece yerleşmiş olur. Cengiz han ‘ın soyundan gelmediği için han ünvanını kullanamayan Atamız Timur ‘a rağmen biz Türkler eşlerimize han ‘ımımız demişiz. Bedevi kültürünü benimseyen bir güruh hariç, Türk kültüründe Kadın her zaman baş üstündedir. 8 Mart Dünya Kadınlar Günü KADIN olma onur ve gururunu taşıyabilen tüm kadınlarımıza kutlu olsun.