Hangi yalan kandırabilir şimdi beni?

Aklımda kalan son bi rengi yok. O kadar çırılçıplaktı ki soyunduğundan beri. O gün daha bir çıplaktı. Hatırlamıyorum üstündeki et rengini. İnsanı kahreden acı bu sefer eskisi gibi ağır basmıyor. Ne gündüzüme nede uykularıma.  Ne kadar saat geçtiğinide hatırlamıyorum. Ne kadar gittiğini bilmiyorum geçen zamanın. Gecenin rengi daha bir siyah artık. Neyseki ihanetin yağmuru durdu. Islanmıyorum artık. Hava aydınlanıyorda uyanıyorum günaydın diyen günlere.

Umutlarım dibe vuruk teker teker. Daha bi yalnız. Cehennem kadar sıcak artık günler. Yalnız. Büsbütün yalnız. Hangi yalan kandırır yüreğimi. Bir ekmek. Bir aşk için? Git. Git diyorum. Sanki bir yer varmış gibi kendime. Bedenim buralarda. Git. Kaybol. Uzaklara. Çok uzaklara. En uzak diyarlara.

Aşk yalan. Ekmek yalan. Gerçek yok. Keder oldu bana geride kalan. Bir rüyaymış bu yaşanan. Yalanmış. Yalan… Özlemek zor. Unutmak zor. Gitmek zor. Hayır unuttum dediğim yalan. Koca bir yalan…

Yavaş yavaş alış emre artık geceye. Artık umut olmasın ne bugüne ne yarına. Ne de geceye… Gönlüm. Gönlümmm. Başımın belası : ) Belki yürürüm yine bir geceye. Düşer gözlerime ateş yine. Nerelere dalar bakışlarım…

Özlem biriktirdim dünlerimde. Uğramayacak gecelerine benden başkası. Sen ettiklerini çekmeden. Umutların ve hayatın hüzne bezenmeden. Kabz etmesin azrail canını. Gülmesin gözlerin cezanı çekmeden. O kadar ufalmış kirlenmişki ruhun ve bedenin. Damla damla gözyaşıma sığmışsın sen. Öyle bir gülümsetsinki şimdi seni. O şikayette güneşin tutuklansın. Siyaha boyanan günlerde. Kızın Güneş bile seni aydınlatmasın.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir