Kategori arşivi: Kabulleniş

Zaman ?

Zaman nedir ki ? Zaman bana şunu yaptı. Zaman bana bunu yaptı. Zaman acımasız davrandı. Peki ya zamanın getirdikleri ? Bizden aldığı her şeyin yerine bize başka bir şey bırakıp gidiyor bizlerden. Ben çok kez denedim benden alıp götürdükleri şeyler için direnebilmeyi. Artık fark ettim. Karşı koyamıyorum. Ben artık zamana karşı… Ona karşı orta parmaklarımı kaldırıp şöyle söylemek istiyorum. İstediğin herkesi her şeyi alabilirsin benden. Ama aldığın her şey için bir şey bırakacaksın.

Ödün

Kendi doğrularımızı elbette kabul etmeyen insanlar olacaktır. Bizim doğrularımızı öcü olarak gösterip ayyuka çıkarmak isteyenlerde olacaktır. İşte o zaman sevdiğinizin en kötüsü siz olacaksınız. Başkalarına her türlü yanlışı yapabilirsiniz arkadaşlar. Ama kendinize yanlış yapmayın. O yanlışı asla kabul edemezsiniz. Kendinizden şaşmayın. Doğrularınızdan şaşmayın. Birisinin ne yazıkkisi olabilirsiniz sorun değil. Ama önce. Önce kendinizin iyikisi olun. Olmaya çalışın. En fazla pişman olursunuz. Ama pişkin olmayın. Mutlu olmak istiyorsanız. Önce ben deyin. Rica ile minnet ile ısrarla bu işler olmuyor.

Tanrı hırsındanmı yaptı ?

Nefes alıp verebilmek tanrı tarafından hediye edilmiş bir şanstı bana. Değerini pek bilemiyorum. Yaşamak olmasaydı ne olurdu halim. Nereden tanıyacaktım o karaktersizi. Nereden görecektim orospuluklarını. Nereden bilecektim kahpelik yapacağını. Kim gösterecekti sevgi dolu yalanlarını. Küçük bir güneşin dahi hayatını kararttığını nereden görecektim. Yada sevdiğimin ölümündeki inanılmaz acıyı nasıl tadacaktım. Ölüm Allah’ın emri de şu ayrılık olmasaydı demeyi nereden bilecektim 🙂

İnsanlar içlerine güneşleri doldurmayı bilmiyor. Gelmeseydim keşke bu dünyaya. Gerçi her şey aşk için miydi. Sonuçta tenini koklatıp çileyi sokmasına ben müsaade etmiştim. Bazen iki dünya sığardı içime. Güneş onun yanında doğardı.  Onun bir elini öptürmesi sonsuzluk olurdu bana. Hatta sonsuzluğun devamı. Bazen o mazlumun ağlamasıyla gözlerim dolar yüreğim yanardı. Her şey sevmekle başlamamış mıydı ? Sevgiyle başlamadıysa Tanrı bize tahammül göstermeyip hırsından mı yaratmıştı. Sevgi olmadan yoktan bir şey var edilebilir miydi?

Ne kadarda kısa bir ömür vermişti. 25 yılı çoktan bitmişti. Az bulunan şeylerin değerini bilmeliydim. Kimi meleklerin en güzeline sahip oldu. Kimi orospuluğun en karaktersiz halini rol yaptı kendine. Uyanıkçasına. Aldatırcasına. Kullanırcasına. Satarcasına. Her şeyi götüyle algılayarak ertelenmemesi gereken sevgisini acemice hatta enayice erteledi durdu. Sonunda olan doğan güneşe oldu.

Aklı tek bir mercimeğin hücre çeperi kadardı. Doğan güneşin kalbiyse nah yumruğum kadar. Ne oldu başka bir dünyamı var sandı?

Sevgilerimi yarınlara bıraktım. Çekingen, atılgan, saygılı, saygısız, tutuk, girişken tüm herkes yanlış tanıdı. Bir bakış yeterken anlatmaya her şeyi. Gözümü dolduran duygular hep içimde kaldı. Yılların bana verdiği telaşla bu kadar çabuk geçeceği aklıma gelmezdi. Şimdi gecelerdeyim. Vede yalnız. Vede umutsuz. Vede buruk. Şimdi zaman daraldı. O tarakta  ne bezim ne baharım kalmadı. Sonunda sonsuzluğunda  başlangıcı geçmiştir artık. Şimdi bırak dert yanmayı hıçkırığa dahi tahammül yok.

Ruhumdan kovulmuş gibiyim.

Yaratıcıyı hiçbir zaman bulamayalım. Onun olup olmadığını bile bilmeyelim. Çünkü bende var olduğumu hissetmiyorum. Ruhumdan kovulmuş ve buruşturulup çöpe atılmış gibiyim. Benim bu hayatta işim ne ? Kalbimin merkezinde koca bir yorgunluk var. Hayallere ve inancıma çarpıp düştüm. Benimle birlikte doğan güneşte yere düştü.  Kendime baktığımda bir yabancıyım. Bir zamanlar sahip olduğum. Bir daha asla sahip olamayacağım her şey. Benim olmuş. Gelecekte benimle birlikte uyanmayacak şeyler. Ölü. Hayattayken başımı seven ölü. İsimlerini hatırladıkça ruhum üşüyor. Kalbinden kovulduğumu. Kendi karanlığımda yalnız kaldığımı. Kapalı kapıların ardında. Dilsiz duvarların karşısında. Ruhumun ağladığını hissediyorum. Onun en büyük üstünlüğü boş, kaypak ve profesyonelce orospu rolünü iyi oynuyor olmasıydı.

Gülümsemek zor olamaz.

Ben Mutluyum! Ne kadar ukala ve kendini beğenmiş bir kalıp olsa da inanılmaz derece mutluluk yüklüyor insana bu söz. Cümlenin içinde biraz da isyan var gibi. İnadına mutluyum dermiş gibi. Bir şarkı dinlerken sadece  sözleri tekrar etmek bile insana saçma bir mutluluk yüklüyor. Mutlu olmak bu kadar kolay aslında. Her şey ufacık bir tebessümle başlar. O tebessüm yüzünüze yansıdıktan sonra herşey çok daha kolay. Çok daha keyifli gelir.

Garip bir antipatim var hayatta mutsuzluğa karşı. Kendime mutsuz olmayı yakıştıramadığım gibi çevremde mutsuz insan görmeye de dayanamıyorum. Evet anlıyorum hayatta herşey toz pembe değil. Herkesin kafasına takabileceği sorun yaratabileceği bir sürü olay yaşanıyor günlük hayatın içinde. Ama hiçbir zaman görmedim surata yerleşen mutsuzluğun bu sorunlara çözüm olduğunu. O yüzden kabullenemiyorum insanların mutsuzluklarını.

Tebessüm en kolay yayılabilen şey  hayatta. Bir tebessüm edinin. Göreceksiniz nasıl da herşey birden bire değişecek. Çevrenizdeki insanların tavırları ifadeleri nasıl da tebessümle dolacak.

Söyledikçe gerçek olacak.
Ben mutluyum.