Mutlu bayramlar :)

Bayramlar güzeldir. Bütün dini yada milli bayramlarda etrafımıza gülücükler dağıtırız. Kısmende ihtiyacı olanlara yardım ederiz. İyi yüzlerimizi ortaya çıkartır. Üzüntü ve hayatta ters giden olayları bir kenara bırakırız. Dostlarımıza dostluk katarız. Küs olduklarımızla bayramlaşır barışırız. Kısaca bayramların en büyük kuralıdır. Mutlu olmak.

Bu kuralı keşke özel günlerin haricinde de uygulayabilsek. Yapılması gereken çok basit. Oda sahip olduğumuz gülümsemeyi an ve an arttırmak. Bunun için bir sürü kişisel gelişim kitapları kurcalamaya gerek yok.  Olumsuz sonuçlanan her şeye son verdiğimizde dünya daha güzel bir yer olabilir. Bu iyi bu kötü, bu dost bu düşman diyerek yargılamayı bıraktığımızda tek bir şey olur. Bayram olur 🙂 Düşüncelerimiz rahatlar. Düşüncelerimiz rahatladığında ise mutlu oluruz. Bunu sürekli kılmakta bizim elimizde.

Tanıdığımız herkes bizden bir şeyler öğreniyor. Biz de onlardan. Davranışlarımızla çevremizde yaşayan insanlara hatta çocuklara ilham kaynağı oluyoruz. Özellikle çocuklara doğruluğu, merhameti, mutluluğu öğretmek istiyorsak davranışlarımıza çok dikkat etmeliyiz. Yaptığımız hareketlerin neler ürettiğine çok iyi bakıp analiz etmeliyiz. Nasıl bir insan olduğumuz nasıl bir vicdana sahip olduğumuza ve neler yaptığımıza bağlı. Adalet insanın vicdanıdır.

Sevdiklerinizle güzel bir bayram geçirmeniz dileğiyle…

Hüzünlendiriyor. Ama sonunda içime yine huzur veriyor.

Bu türküyü günlerce, haftalarca, aylarca hatta yıllarca dinlesem de bıkmıyorum. Dinledikçe daha çok hoşuma gidiyor…. Açık bir alanda sesli bir şekilde dinleyip. Beraber söylemek istiyorum. Midemin almadığı alkolü içmek ve ağlamak istiyorum… Başka türlü tadı çıkmaz diyorum. Alıp beni çok geriye götürüyor. Hüzünlendiriyor ama sonunda içime yine huzur veriyor. Böyle mükemmel bir türkü…

Dertsiz insan var mıdır acaba? önemli olan dermanı olmayan dert olmasın… İnsan bütün dertlerin altından kalkar diye düşünüyorum. Bütün dertleri birer altına  çevirebilseydik kaçıncı kuyumcu dükkanını açmıştık… Nesimi dertli yazmış. Grup abdal ve Burcu ablam o kadar güzel yorumlamış ki. O dertler aynı zamanda yok oluyor sanki. Çok farklı duyguları içinde barındırıyor. Onun için bayılıyorum. Dinlemekten bıkmıyorum.

Tanrı hırsındanmı yaptı ?

Nefes alıp verebilmek tanrı tarafından hediye edilmiş bir şanstı bana. Değerini pek bilemiyorum. Yaşamak olmasaydı ne olurdu halim. Nereden tanıyacaktım o karaktersizi. Nereden görecektim orospuluklarını. Nereden bilecektim kahpelik yapacağını. Kim gösterecekti sevgi dolu yalanlarını. Küçük bir güneşin dahi hayatını kararttığını nereden görecektim. Yada sevdiğimin ölümündeki inanılmaz acıyı nasıl tadacaktım. Ölüm Allah’ın emri de şu ayrılık olmasaydı demeyi nereden bilecektim 🙂

İnsanlar içlerine güneşleri doldurmayı bilmiyor. Gelmeseydim keşke bu dünyaya. Gerçi her şey aşk için miydi. Sonuçta tenini koklatıp çileyi sokmasına ben müsaade etmiştim. Bazen iki dünya sığardı içime. Güneş onun yanında doğardı.  Onun bir elini öptürmesi sonsuzluk olurdu bana. Hatta sonsuzluğun devamı. Bazen o mazlumun ağlamasıyla gözlerim dolar yüreğim yanardı. Her şey sevmekle başlamamış mıydı ? Sevgiyle başlamadıysa Tanrı bize tahammül göstermeyip hırsından mı yaratmıştı. Sevgi olmadan yoktan bir şey var edilebilir miydi?

Ne kadarda kısa bir ömür vermişti. 25 yılı çoktan bitmişti. Az bulunan şeylerin değerini bilmeliydim. Kimi meleklerin en güzeline sahip oldu. Kimi orospuluğun en karaktersiz halini rol yaptı kendine. Uyanıkçasına. Aldatırcasına. Kullanırcasına. Satarcasına. Her şeyi götüyle algılayarak ertelenmemesi gereken sevgisini acemice hatta enayice erteledi durdu. Sonunda olan doğan güneşe oldu.

Aklı tek bir mercimeğin hücre çeperi kadardı. Doğan güneşin kalbiyse nah yumruğum kadar. Ne oldu başka bir dünyamı var sandı?

Sevgilerimi yarınlara bıraktım. Çekingen, atılgan, saygılı, saygısız, tutuk, girişken tüm herkes yanlış tanıdı. Bir bakış yeterken anlatmaya her şeyi. Gözümü dolduran duygular hep içimde kaldı. Yılların bana verdiği telaşla bu kadar çabuk geçeceği aklıma gelmezdi. Şimdi gecelerdeyim. Vede yalnız. Vede umutsuz. Vede buruk. Şimdi zaman daraldı. O tarakta  ne bezim ne baharım kalmadı. Sonunda sonsuzluğunda  başlangıcı geçmiştir artık. Şimdi bırak dert yanmayı hıçkırığa dahi tahammül yok.

Ruhumdan kovulmuş gibiyim.

Yaratıcıyı hiçbir zaman bulamayalım. Onun olup olmadığını bile bilmeyelim. Çünkü bende var olduğumu hissetmiyorum. Ruhumdan kovulmuş ve buruşturulup çöpe atılmış gibiyim. Benim bu hayatta işim ne ? Kalbimin merkezinde koca bir yorgunluk var. Hayallere ve inancıma çarpıp düştüm. Benimle birlikte doğan güneşte yere düştü.  Kendime baktığımda bir yabancıyım. Bir zamanlar sahip olduğum. Bir daha asla sahip olamayacağım her şey. Benim olmuş. Gelecekte benimle birlikte uyanmayacak şeyler. Ölü. Hayattayken başımı seven ölü. İsimlerini hatırladıkça ruhum üşüyor. Kalbinden kovulduğumu. Kendi karanlığımda yalnız kaldığımı. Kapalı kapıların ardında. Dilsiz duvarların karşısında. Ruhumun ağladığını hissediyorum. Onun en büyük üstünlüğü boş, kaypak ve profesyonelce orospu rolünü iyi oynuyor olmasıydı.

Gülümsemek zor olamaz.

Ben Mutluyum! Ne kadar ukala ve kendini beğenmiş bir kalıp olsa da inanılmaz derece mutluluk yüklüyor insana bu söz. Cümlenin içinde biraz da isyan var gibi. İnadına mutluyum dermiş gibi. Bir şarkı dinlerken sadece  sözleri tekrar etmek bile insana saçma bir mutluluk yüklüyor. Mutlu olmak bu kadar kolay aslında. Her şey ufacık bir tebessümle başlar. O tebessüm yüzünüze yansıdıktan sonra herşey çok daha kolay. Çok daha keyifli gelir.

Garip bir antipatim var hayatta mutsuzluğa karşı. Kendime mutsuz olmayı yakıştıramadığım gibi çevremde mutsuz insan görmeye de dayanamıyorum. Evet anlıyorum hayatta herşey toz pembe değil. Herkesin kafasına takabileceği sorun yaratabileceği bir sürü olay yaşanıyor günlük hayatın içinde. Ama hiçbir zaman görmedim surata yerleşen mutsuzluğun bu sorunlara çözüm olduğunu. O yüzden kabullenemiyorum insanların mutsuzluklarını.

Tebessüm en kolay yayılabilen şey  hayatta. Bir tebessüm edinin. Göreceksiniz nasıl da herşey birden bire değişecek. Çevrenizdeki insanların tavırları ifadeleri nasıl da tebessümle dolacak.

Söyledikçe gerçek olacak.
Ben mutluyum.

Hayat bize ne verdi..

Hayat bize ne verdi..

Yapacak duyacak görecek hiçbir şey yoktu. Her yerde ve sürekli hiçlikle çevriliydi insan. Boyuttan ve zamandan tümüyle yoksun boşlukla. Bir aşağı bir yukarı yürürdü insan. Düşünceleri de onunla birlikte bir aşağı bir yukarı bir aşağı bir yukarı yürüyüp dururdu. Ama ne kadar soyut görünürlerse görünsünler. Düşünceler de bir dayanak noktasına gereksinim duyarlar. Yoksa kendi çevrelerinde anlamsızca dönmeye başlarlar. Onlar da hiçliğe katlanamaz. İnsan sabahtan akşama kadar bir şey olmasını bekler ve hiçbir şey olmaz. Bekleyip durur insan. Hiçbir şey olmaz. İnsan bekler bekler bekler şakakları zonklayana dek düşünür düşünür düşünür. Hiçbir şey olmaz. İnsan yalnız kalır. Yalnız. Yalnız.

Nerdesin lan karı :))

Nerdesin lan karı :))

Merhaba sevgilim. Özledim. Ne zaman geleceksin. Tahminimce ben benden vazgeçmeden hayatıma giriceksin. Eskisi kadar hevesli değilim artık. Belki uzunca süredir karşılaşmadığımızdandır ama eski ateşime yeniden döndürebilirsin beni. Birbirimize gerçekten aşık olduğumuzu ve dünyadaki en güzel şeyleri oluşturup yaşayacağımızı umut ederek sana birkaç şey söylemek istiyorum. Sen o mükemmel kadınım yada nam-ı diğer aşk parçam olacaksın. Ama sevgili, Sabahları erken kalkmayı sevmem. Kalksam bile yatakta vakit geçirmeyi severim ben. Yatağın o sıcaklığını hissetmek için. Aceleyle yataktan kalkmayalım. Kalktık diyelim hemen kahvaltı yapmayalım. Birşeyler içelim önce sonra ben sana kahvaltı hazırlamakta yardım ederim. Arkadaşlarıma ön yargılı yaklaşma. Kırosu da var enteli de açık sözlüsü de var utangacı da. Onlara bir şans ver. Hepsinin tek bir ortak noktası olduğunu bilmeni isterim. Onlar güzel insanlar. Onlarla iyi geçinmen beni mutlu edicek. Bende seninkilere çok yakın olucam. Kıskanalım birbirimizi ama güvenelim çokça. Bilmeden küçük kavgalar yapalım. Kıyafetlerim, davranışlarım yada resimlerim kavga sebebi olsun. Ben seni mutsuz edecek şeylerden kaçınırım zaten. Bu yüzden kıskanma beni zincirleme. Hem kavga ettiğimizde barışmak için seni zorla öpebilirim, haberin olsun. Sıkılmayalım biz. Tazecik kalalım. Beni bir şeye doğru ateşle. Yaratmamı çabalamamı sağla. Yaptığım bir işte, senden bir parça olsun. Beraber yapalım. Hayaller kur. Küçük büyük olsun ama listeye yazman gerek. Bana yapamayacağın şeyler vaat etme. Ama yapamayacağın şeyleri anlat. Çocukları sev çok çocuk yapalım diye tutturma kitapları sev hatta duvarlara şiirler yazalım. Denizi sev lütfen denize girmeyi de sev. Ama sen henüz bu değilsen. Acele etme sevgilim. Öylece kal ben hazırım dediğinde gel. En doğru zamanda en doğru yerde en doğru kişilikte gel. Ama şunu bilki seni çok özledim. Seni hasretle öperim şimdiden. Geldiğinde başka şeylerde yaparız.

Özgürce sevişmek varken devlet kontrolünde sevişmek ve niçin evlenmek ister insan?

Özgürce sevişmek varken devlet kontrolünde sevişmek ve niçin evlenmek ister insan?

Aslında bu soruyu tek bir cümleyle de yanıtlamak mümkün. Doğal olmayan şeyleri sevmiyorum. Yine de bu yetersiz kalıyor. Çünkü şu an bu yazıyı yazdığım bilgisayar üzerime giydiğim giysiler hatta yediğim yemekler bile doğal değil. Çıplak gezip bilgisayar kullanmamayı tercih ederdim aslında ama bunlara cesaretim yok. Düzene ayak uydurmaya itiraz etmeye cesaretim var. Çünkü beni bu belki de en kötü etkileyecek olanlardan biri. Bunu kabullenmek pes etmek gibi… Giyinip gezmekten kat kat büyük. Seçeceğim mesleğe arkadaşlarıma konuşma tarzıma hemen her şeye karışıverip kendisini doğalmış gibi tanıtan insanların doğal olmadıklarının farkındayım. Farkında olmayan var mı? Evlenmemiz istenir. Çünkü sevgilerin birilerinin gözünde değeri yoktur. Düzen düzen düzen diye kudururlar bu insanlar. Düzen iyidir. Ne zaman ne yapıp ne yapamayacağını kestirmek sınırları çizilmiş bir dünyada yaşamak birilerinin işine gelir. Sıklıkla hatırladığımız en az 3 çocuk tavsiyesi bunun örneğidir. Buradan yola çıkarak neden evlenmemiz istendiğini kolaylıkla anlayabiliriz. Bu tip bir tavsiye veren kişi kendisinin sözünü dinleyen daha fazla insan üretmek için kullanır aileleri. Böylece kendisini destekleyen daha fazla insan elde edilmiş olur. Evlenmek için neler gerekir. Sevgi mi. Çevrenizde kaç kişi sevdiği kişiyle evleniyor. Bunca insanın hep birlikte yaşamak istediği insanı ortalama 20-25 yaşında bulabiliyor olması hiç mümkün gelmiyor bana. Bu mucizevi durumun erkekler için askerden gelince kadınlar ve erkekler içinse genellikle okul bittikten sonra olması da bir tesadüf olamaz herhalde. Maddi olarak bakıldığında da evlenen kişilerin durumlarının bu kadar paralelliğini de yapay bulmaktan kendimi alamıyorum. Bir de üstüne belediye başkanın bana verdiği yetki… ve evlenmenizde hiçbir sakınca görülmemiştir lafları var ki insan şaşırıp kalıyor. Çocukken yaptığım gibi kulaklarımı kapatıp aoaoaoaoao diye bağırarak koşmak istiyorum. Tüm bu garipliklere rağmen evliliğin hala normal görülmesi hayret verici. Evlilik kesinlikle Büyük bir trajedi. Aşkımızı bile kendine bağlamak isteyen bir güç var. Yo öyle ruhani bir güç değil. Göz önünde utanmazca hayatlarımıza aşklarımıza amlarımıza siklerimize burnunu sokma hakkını gören bir güç bu. Düğünle dernekle gücünü herkese göstermemizi isteyip bakın nasıl da sözüme geldiniz diyip bizi süslü püslü bebeklere çevirip göbek attıran bir güç. Tıpkı okullardan mezun olunca istediğim gibi eğitildiniz kutlaması yaptığı gibi. Birey olmamız değil rollerimizi iyice öğrenmemiz için çok ideal bir ortamdır aile evleri. Aile dendiğinde insanların aklına çocuk geliyor. Bu bahsettiğim gücün insanları insan üreticisinden olarak görmesi diye değerlendiriyorum. İnsanlar birey değil. Aileler sevgi üzerine kurulmuyor. Yaşlanınca yalnız kalmama isteği ile evlenmekten bahsedenler feci şekilde kendini kandırıyor. Birbirini seven iyi anlaşan birlikte yaşamaktan keyif alan iki insanın beraber yaşlanması için imzaya niçin gerek var? İkili insan ilişkilerini şirket ortaklığı yaparcasına imza atarak sabitlemek niçin gerekli? Birlikte yaşayabilmek için evlenmek gerekli değil. Çocuk yapmak için imza atmanız da hiç gerekli değil. Evlenmenin tersi sevgisizlik yalnızlık değildir. Hayatımızın sonuna kadar aynı kişiyi sevemeyeceğimiz anlamına gelmez evlenmemek. Aynı kişiyi ömür boyu ya da bir süre sevebiliriz ve bunun için bir yerlerden izin belgesi almamıza gerek olduğuna böyle körü körüne inanmak gerçekten şaşırtıyor. Hele bundan hiç rahatsız olmamak… Hatta evlenmemişliği kusur olarak görmek… Evlilik kurumlarında kadınlara kadınlık erkeklere erkeklik öğretilir. Siz aile hayatı yaşadığınızı sanırken birileri gelip sizin kişiliğinize kimliğinize hislerinize zevklerinize tecavüz eder. Sevgimi birilerinin sakınca görüp görmemesine bağlı olarak yaşamak istemiyorum.

Ne kadar bir süre ?

Ne kadar bir süre ?

İlişkimize bir süre ara verelim cümlesinin tercümesi, Senden iyisini bulursam ne ala. Bulamazsam sana geri dönerim “dir. Cemal SÜREYA

Kendinizden veyahut çevrenizden duyup tecrübe edindiğiniz Saçma ayrılık bahanelerini bildirirseniz sevinirim.

En nihayetinde aşk bir gerçektir.Sevmeniz ve sevilmeniz dileğiyle. E. KÜÇÜKBAĞ